مسيرياب (Router)
محيطهاي شبكه پيچيده ميتوانند از چندين قسمت كه از پروتكلهاي مختلف با معماریهای متفاوت هستند، تشكيل شده باشند. در اين حالت ممكن است استفاده از پل براي حفظ سرعت ارتباطات بين قسمتهاي شبكه مناسب نباشد. در اين محيطهاي شبكهاي پيچيده و گسترده به دستگاهي نياز خواهد بود تا علاوه بر دارا بودن خواص پل و قابليتهاي تفكيك يك شبكه به بخشهاي كوچكتر، قادر به تعيين بهترين مسير ارسال داده از ميان قسمتها نيز باشد. چنين دستگاهي Router يا مسيرياب نام دارد.
مسيريابها در لايه شبكه مدل OSI عمل ميكنند. مسيريابها به اطلاعات مربوط به آدرسدهي شبكه دسترسي دارند و در نتيجه قابليت هدايت بستههاي داده را از ميان چندين شبكه دسترسي دارا هستند. اين عمل از طريق تعويض اطلاعات مربوط به پروتكلها بين شبكههاي مجزا در مسيرياب ها انجام ميشود. در مسيرياب از يك جدول مسيريابي براي تعيين آدرسهاي دادههاي ورودي استفاده ميشود.
جداول مسيريابي اين ادوات شامل آدرسهاي شبكه هستند. اين جداول ميتوانند بر حسب پروتكل مورد استفاده شامل آدرسهاي ميزبان نيز نباشند.
